August 2008 Archives

I tako, zove me stara drugarica da je posetim u Budimpešti.
U Budimpešti sam, kao što sam pominjala, bila puno puta i mnogo je volim.
Posle čitavog niza peripetija i anegdota sa dokumentima, uključujući i famozni PIO (Penzijsko-invalidsko osiguranje, gde uvideh neke od čari polovičnosti reformi javnih institucija, a kad malo bolje razmislim, postojanje tog osiguranja ne isključuje i lovely turističko osiguranje...) dođe i momenat za planiranje posete konzulatu.
Zovem.
Kao, htela bih da rezervišem termin. Može. Za sedam dana. Da obrade moju mukom stečenu dokumentaciju, treba im pet dana. Super. Awesome. Rad. Taman kad se moj odmor završi.
Postoji i opcija da se dođe i čeka na red. Da li da dođem ranije, pitam.
'Mi nemamo informaciju da li se dolazi i ranije i da li su gužve.'
Yeah. Pošto je taj red na Senjaku, a vi ste u Sent Andreji, right?

Imala sam u poslednje vreme previse susreta sa administracijom, previse fotokopija, overa dokumenata, pisama sa 'Postovani...', kalkulacija 'ako bi bilo x, onda bi mozda moglo y', ili 'kad bude a, onda bi mozda moglo b', zatim previse rupa u komunikaciji, jer ljudi nece ili ne umeju da odgovore na postavljeno pitanje, onda i pasivno-agresivnih tipova, pa najobicnijih smorova, pa ljudi koji su se sa pamecu pozdravili ima tome vec neko vreme...Itd.
I, umorih se.
Odmor, sva sreca, pocinje sutra.
Njegov sadrzaj, delom, na zalost, zavisi i od administracije. Kopija. Potpisa. Pecata...Ishod jos nije jasan.

Ali, eto, bila su i neka lepa cuda. Pozivam ih da se pojavljuju cesce.

Takodje, tradicionalne dvodnevne bahanalije pocinju sutra. Spremila sam odredjenu kolicinu sljokica i Elle JackieO naocare koje ce biti najmanji zajednicki sadrzalac za odredjeni broj zena. A spremicu i neku salatu. Imam i CD  sa svojim muzickim predlozima. Koji ce verovatno biti ignorisani.
Za ostalo cemo da vidimo.

...When Sarkozy arrived that night for a small dinner at the house of advertising mogul and left-wing political adviser Jacques Séguéla, he was not in a happy mood.(...) Carla, who had asked Séguéla if he knew anyone she could meet who was “free,” found herself seated to the president’s left. She had not voted for him, and at first she did not feel comfortable. “I wasn’t thinking of that,” she tells me. “I was thinking of someone more related to my life.” Séguéla reminded her that she had stipulated only that the person be free.(...) Carla asked Sarkozy for a ride home and gave him her number. “Then I called Jacques and said, ‘What did you do? Why did you introduce me to this man? He is so charming! And now what is going to happen? He didn’t even call me.’ ” Séguéla says he told her, “He only left you five minutes ago!” Carla concludes, “Actually, Nicolas did call a little later that same night.”..(Vanity Fair)